ဒီရွာမှာ မွေး။ ဒီရွာမှာ ကြီးခဲ့တဲ့ ကိုစံလွင်ဟာ ပညာလေး စုံကတည်းက အလုပ်မျိုးစုံ လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ သူများ လယ်ယာမှာ သူရင်းငှား မလုပ်ဖူးရုံ တစ်မည်ပါပဲ။ အဲသလောက်တော့ အခြေအနေ မမဲ့ခဲ့ဘူးပေါ့လေ။ ဒါပေမယ့် လုပ်ခဲ့သမျှ အလုပ်တွေက မအောင်မြင်လှပါဘူး။ ကုန်ကုန်ပြောရရင် တတ်တဲ့ ပညာလေးနဲ့ ကျောင်းဆရာ ဝင်လုပ်တာတောင် နောက်ပိုင်း တကယ့် ပညာတတ် တစ်ယောက် ရောက်လာတော့ နုတ်ထွက်ပေးခဲ့ ရတာပါ။ ဒီလိုနဲ့ တစ်ရွာသူ မစောနဲ့ အိမ်ထောင်ကျခဲ့ပါရော။ ဟော .... မစောနဲ့လည်း အိမ်ထောင်ကျရော လုပ်တတ်၊ ကိုင်တတ်၊ မြင်တတ်၊ တွေးတတ်တဲ့ မစောရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် အိမ်နဲ့ အိုးနဲ့ မကွာ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေး ဖွင့်ရာက "စောစံ" လက်ဖက်ရည် ဆိုပြီး ရွာမှာ နာမည် ရခဲ့ရာက စီးပွား ဖြစ်ခဲ့ပါတော့တယ်။ ခုဆို ဗီဒီယို ရုံကလေးတောင် အိမ်ဘေးမှာ အဆွယ်ပွား နိုင်ခဲ့ပါပေါ့။
ဒါလေး နိဒါန်း သွယ်ရတာက ကိုစံလွင်၊ မစောတို့ လင်မယားဟာ ရွာမှာ မျက်နှာဖုံးတွေ မဟုတ်တောင်မှ လူသိများတာ၊ နှံ့စပ်တာလေး ပြောချင်လို့ပါ။ အဲသလို နှံ့နှံ့ စပ်စပ် ရှိလို့လည်း လူချစ် လူခင် ပေါသလို တစ်ဖက်က လူချဉ် လူတွင် ရှိလာတာ ဓမ္မတာပါပဲ။ နော့ပေတဲ့ ပြောရရင် ချစ်ခင်တဲ့ လူက ပိုပြီး များတာကတော့ သေချာပါတယ်။ အဓိကကတော့ သူတို့ လင်မယားရဲ့ ရိုးသားမှုကြောင့်ပဲ ဆိုရမှာပေါ့လေ။ လူတိုင်းနဲ့ တည့်အောင် ပေါင်းရမယ့် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လို၊ ဗီဒီယို တို့လို အလုပ်မျိုးကလည်း လုပ်မိနေမှကိုး။
ဒီလိုနဲ့ တစ်နေ့တော့ ရွာအရှေ့ပိုင်းက ဦးသာဖြိုးရဲ့ သား "ကိုသာစိန်" ပြဿနာ ပေါ်ရာက "ကိုစံလွင်"ဟာ ဇာတ်ရှုပ်ထဲ ပါလာရပါလေရော။ ကိုသာစိန်နဲ့ ကိုစံလွင်ဟာ ငယ်ပေါင်းကြီးဖော် မဟုတ်ကြပေမယ့် ဦးသာဖြိုးရဲ့ ကျေးဇူးက ကိုစံလွင့်ပေါ် မှာ ရှိနေလေတော့ ကိုသာစိန် ပြဿနာ ပေါ်ပြီ ဆိုတာနဲ့ ကိုစံလွင် မနေသာ တော့ပါဘူး။ ဦးသာဖြိုးကလည်း သူတတ်နိုင်တဲ့ ဘက်က လိုက်ခဲ့ပြီးပေမယ့် မအောင်မြင်လို့ ကိုစံလွင်ဆီ အပူ လုပ်ခဲ့ပါပြီ။ ဒီတော့ "မစွမ်းရင်းက လည်းရှိ ကန်စွန်းခင်းကလည်း ငြိ" ဆိုတာလို ကိုစံလွင် တစ်ယောက် ကိုသာစိန် ကိစ္စကို ကိုယ့် ယောက္ခမ ကိစ္စလို သဘောထားပြီး ကူညီရတော့တာပေါ့လေ။
အဖြစ်က ဒီလိုပါ။
ဒီရွာကြီးဟာ ရှေးရှေး ဘိုးစဉ်ဘောင်ဆက် ကတည်းက အစဉ်အလာနဲ့ နေခဲ့ကြတာ ဆိုတော့ တစ်ရွာလုံး လိုလို ဆွေမျိုးတွေလို ဖြစ်ခဲ့ကြတာပေါ့။ ဒီတော့လည်း ထုံးစံ အတိုင်း မြန်မာဆန်ဆန် နှစ်အိမ့်တစ်အိမ်၊ နှစ်ဝိုင်းတစ်ဝိုင်း နေခဲ့ကြတော့ သူ့ စည်းရိုး၊ ကိုယ့်ခြံဝင်းရယ်လို့ သိပ်မရှိကြဘူး။ ကာချင်သလိုကာ၊ ခတ်ချင် သလို ခတ်နေကြတာပါ။ ပြဿနာလည်း ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် မရှိပါဘူး။ တောဆိုတော့ မြေကလည်း ပေါတာကိုး။ မြေယာနဲ့ ပတ်သက်လို့လည်း မက်မက် စက်စက် သိပ်မရှိလှဘူး။ ဒီနည်းတူ လယ်ယာမြေနဲ့ ပတ်သက်လို့လည်း သိပ်ပြီး လောဘ သက္ကာယတွေ မရှိလှဘူး။ နဂိုကမှ ဆွေရိပ် မျိုးရိပ်ကလည်း မကင်းကြပေတော့ ပိုနေမြဲ ကျားနေမြဲပေါ့လေ။ ဒီလိုနဲ့ ဒီဘက်ခေတ် ရောက်လာတော့ ကျေးရွာ ကော်မတီတွေ ဘာတွေပေါ်လာ။ မြေယာအဖွဲ့တွေနဲ့ စည်းကမ်းတွေ ဘာတွေလည်း ချမှတ်လာလို့ မြေယာတွေ ခြံခတ်၊ လယ်ယာတွေ သတ်မှတ် လုပ်ကြရပါတယ်။
ဒီမှာ ဖြစ်ချင်တော့ ဦးသာဖြိုးရဲ့ မြေယာနဲ့ ခြံနီးချင်း ဦးစိန်ခို မြေယာ၊ ဦးသာဖြိုးရဲ့လယ်ယာနဲ့ယာနီးချင်း ဒေါ်ဘုမရဲ့ ယာမြေ အငြိအစွန်းလေးတွေ ရှိခဲ့ပါတော့တယ်။ အဲဒီအခါမှာ ထုံးစံအတိုင်း ပြဿနာ ဖြေရှင်းဖို့ လယ်ယာ ကော်မတီဆီ ရောက်ပါတယ်။ ကျေးလက်တောရွာ ဆိုတော့ မြေပုံ ရာဇဝင်ရယ်၊ ဘာရယ် တိတိ ပပတော့ မရှိဘူးပေါ့လေ။ ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် မျက်မြင် သက်သေနဲ့ အထောက် အထား တချို့နဲ့ပဲ ဆုံးဖြတ် ကြရတာပေါ့။ သက်ဆိုင်ရာ ကျေးရွာလူကြီးတွေနဲ့ မြေယာ ကော်မတီကလည်း မျှမျှ တတ သဘောနဲ့ပဲ လုပ်ကိုင် ဆောင်ရွက် ပေးကြပါတယ်။ နော့ပေတဲ့ ဒီကိစ္စမျိုး ဆိုတာက မြို့ပေါ်မှာတောင် မြေယာ ရာဇဝင်တွေ၊ စည်ပင် သာယာ မြေယာပုံစံတွေ၊ ဂရန်တွေ တိတိကျကျနဲ့တောင် မနည်း ရှင်းယူကြရတာမို့ တောမှာ ဆိုတော့ ဘယ်တိကျ နိုင်ပါ့မလဲ။ ပြောရရင်တော့ ခြံဝင်းကိစ္စမှာရော၊ လယ်ယာကိစ္စမှာပါ ဦးသာဖြိုး ဘက်က နစ်နာတယ် ဖြစ်ပါလေရော။ ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း ဦးသာဖြိုးဘက်က အမှန်လို့ ယူဆကြလေတော့ မီးလောင်ရာ လေပင့်ဆိုသလို ဖြစ်တော့တာပါပဲ။ တကယ်တော့ အသက်အရွယ် ထောက်လာပြီ ဖြစ်တဲ့ ဦးသာဖြိုးက တော်တော်ရယ်ပါ။ သူ့သား ကိုသာစိန်က ဆတ်ဆတ်ထိ မခံဖြစ်တာပါ။ နဂိုကမှ ဒေါသကြီးရတဲ့ အထဲ အချိန်တန် ထန်းရည် မူးတတ်တဲ့ ကိုသာစိန်ဟာ အဲဒီကိစ္စလည်း ပေါ်ရော ယမ်းပုံမီးကျ ဖြစ် တော့တာပါပဲ။ ထုံးစံအတိုင်း ထန်းရည်မူးတော့ ရမ်းတော့တာပေါ့။ ရမ်းတာမှ မြေယာ ကော်မတီဥက္ကဋ္ဌ အိမ်ရှေ့ ညကြီးသန်းခေါင် သွားဆဲတော့တာ။
ပြဿနာက ဒါပါပဲ။ နော့ပေတဲ့ မီးခဲကို ဓာတ်ဆီ လောင်းသလို ဖြစ်တော့တာကိုး။ ဒီကိစ္စက ကိုယ့်ဆွေမျိုး ကိုယ်ဆဲတဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်တော့ဘူး။ တာဝန်ရှိတဲ့ သူကို ဖရုသဝါစာတိုင်းထွာတာ၊ ဝတ္တရား နှောင့်ယှက်တာ ဥပဒေအရ အရေး ယူရမယ့် ကိစ္စဖြစ်သွားပြီ။ တစ်ဖက်က ကြည့်ပြန် တော့လည်း ဆွေရိပ် မျိုးရိပ် မကင်းတဲ့သူတွေ။ ဒါပေမယ့် ခက်တာက အဆဲခံရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က တာဝန်ရှိတဲ့သူ ဖြစ်နေတဲ့ အပြင် ဘုရားလူကြီး။ အရက် သေစာ ဆိုလို့ အလွန်ကင်းတဲ့ သူ။ ဒီမှာတင် ပြဿနာက ဘူးလေးရာ ဖရုံဆင့် ဖြစ်တော့တာကိုး။ ပထမတော့ ဖခင် ဖြစ်သူ ဦးသာဖြိုးက ကျေးရွာကော်မတီ အပူကပ်ပြီး ပြေရာပြေကြောင်းသွား ပြောလို့ အဆင်ပြေ မလိုလို ဖြစ်ပါသေးရဲ့။ ဒါပေမယ့် ကိုသာစိန်က ထန်းရည်မူးမူး၊ တစ်ဖက်ဆွေမျိုး အားကိုးနဲ့ (ဟိုဘက်ကလည်း ဆွေမျိုးတွေမို့ ဒါလောက် ပြဿနာ ကြီးမယ် မထင်ဘူး ထင်ပါရဲ့) ကျေးရွာ ကော်မတီကိုပါ "ဟေ့ မဆိုင်ရင် ဝင်မပါနဲ့ ဓားစာမိမယ်"ဆိုပြီး ကြိမ်းမောင်း ပြန်တော့ ပြဿနာက ပိုရှုပ် ကုန်တာပေါ့။
နောက်ဆုံးတော့ ကျေးရွာ ရုံးမှာ ကိုသာစိန်ကို ယာယီ ဖမ်းချုပ်ပါတော့တယ်။ တစ်ရက်နှစ်ရက်နေတော့ ရွာနဲ့ မလှမ်းမကမ်းက ရဲကင်းဆီ ပို့ပါလေရော။ သဘောကတော့ နောက်တစ်ရက် နှစ်ရက်ဆို မြို့ရဲစခန်း အပ်မယ်ပေါ့။ ဒါဆို အချုပ်ရမန် ယူမှာပဲ။ ပြီးရင် လိုအပ်ရင် တရားစွဲရုံပေါ့။ အချုပ်နဲ့ ပြီးမလား။ ဒဏ်ငွေလား၊ ထောင်ကျမလား ဘယ်သူမှ မပြောနိုင်ဘူး။ လောလောဆယ် ဖြေမဆည် နိုင်တာကတော့ သူ့ အမေ (ဦးသာဖြိုးမိန်းမ) ဒေါ်ဆယ်ပါပဲ။ အဘွားကြီးက မီးယပ် ရောဂါသည်။ ကိုစံလွင်နဲ့လည်း ဆွေမျိုး တော်တယ်။ ဒီလိုနဲ့ ကိုသာစိန် ကိစ္စက ကိုစံလွင့်ခေါင်း ပေါ်ကျလာရော ဆိုပါစို့။
ကိုစံလွင်ကတော့ ဆွေရိပ် မျိုးရိပ် မကင်းတာကြောင့် ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်ခဲ့ပေမယ့် "မစော"က ကိုသာစိန် အကြောင်းသိမို့ ခပ်အင်အင် ပါပဲ။ ဟုတ်တယ်၊ ကိုသာစိန်က လူတစ်မျိုး။ မူးရင် ရမ်းတယ်။ မဟုတ်မခံ။ မဟုတ်မခံဆိုတာလည်း သူ့ စိတ်ထဲ မဟုတ်ရင် မခံတာ ပြောတာ။ ယုံရတာ မဟုတ်ဘူး။ တော်ကြာ "ခင်ဗျားနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ" ဆိုပြီး အသားလွတ် ကိုစံလွင့်ပါ လှည့်ရမ်းရင်ဒုက္ခ။ နော့ပေတဲ့ တစ်ရွာသူဖြစ်နေတော့ မစောခမျာလည်း မပြောသာဘူး။
ဒီလိုနဲ့ မြေယာ ဥက္ကဋ္ဌဆီ သွားဖို့နေ့ ရောက်ခဲ့ပါတယ်။ "ကိုစံလွင်"အဖို့တော့ တထိတ်ထိတ်ပေါ့။ ဖြစ်ကြတာကလည်း ဟိုဘက် သည်ဘက် အမျိုးတွေဟုတ် လား။ ကိုယ့်ချင်း ကိုယ့်ချင်း ရှင်းကြရမှာ။ ခုတော့ အမျိုးချင်း ဖြစ်ပေမယ့် ကြားက လက်ဖက်ရည်သမားက ဝင်ရှင်းရမှာ ဆိုတော့ တစ်မျိုးကြီးပေါ့။ အဲ တစ်ခုတော့ ရှိတယ်။ အဲဒီတစ်ခုကလည်း အရေးကြီးတဲ့ တစ်ခု ဖြစ်နေ ပါတယ်။ ဘာလဲဆိုတော့ "မစော"ပါပဲ။ တစ်ရွာသူ ဖြစ်နေတဲ့ "မစော"ဟာ ကတ်သီး ကတ်သတ် ဆိုသလို ရှားရှား ပါးပါး။ ဒီရွာက တစ်ယောက်တည်းသော လယ်ယာ ကော်မတီ ဥက္ကဋ္ဌရဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်း ဖြစ်နေတာပါပဲ။ နော့ဖြင့် "မစော ကိုယ်တိုင်" သူ့ဦးကြီးဆီ သွားပါတော့လားတဲ့။ ဒါတော့ မစောက လည်တယ်။ "သိပ် မျက်နှာပြောင် တိုက်လွန်းတော့လည်း လူတွေက ပေါ့တန်သွားမှာ စိုးရတယ်" တဲ့။ ဟုတ်တော့လည်း ဟုတ်ပေ သားပေါ့။ ပြီးတော့ ဒီကိစ္စ သူ့ယောက်ျား လုပ်ပေးတာ ဆိုပြီးတော့လည်း ဂုဏ်ယူချင် သေးတာကိုး။ မစောတို့ အကွက်စေ့ ပုံကတော့ ပြောမနေနဲ့တော့။ ကိုစံလွင် သွားခါနီးတော့ ဘယ်အချိန်က လုပ်ထားမှန်း မသိတဲ့ နွားနို့ခဲ တစ်ထုပ် ပေးလိုက်သေးရဲ့။ "ကျုပ် ဦးကြီးက နွားနို့ခဲ အသေ ကြိုက်တာတော့" တဲ့။ လာဘ်ထိုးတာပဲ ဆိုဆို စေ့စပ် သေချာတာကတော့ သေချာတာ အမှန်ပါပဲ။
ကိုစံလွင်ပဲ အပြော ကောင်းတာလား။ မစောရဲ့ ဆွေမျိုးရိပ်ကပဲ အေးချမ်းတာလား။ နွားနို့ခဲ ကျေးဇူးလားတော့ မသိပါဘူး။ နေ့လယ်ပိုင်းလည်း ကျရော ကိုစံလွင်နဲ့ ဥက္ကဋ္ဌကြီးတို့ နွားလှည်း တစ်စီးနဲ့ ရွာက ထွက်သွားကြတာတွေ့လိုက်ကြရပါတယ်။ ဟုတ်ပါ့။ ညနေစောင်းတော့ လှည်းနောက်မှာ ငုတ်တုတ် ကလေး ယို့ယို့ ထိုင်လို့ ခေါင်းငိုက်စိုက်နဲ့ ပါလာတဲ့ ကိုသာစိန်ကို တစ်ရွာလုံး မြင်လိုက် ကြရတော့တာပါပဲ။ အများကတော့ ကိုစံလွင့်ကျေးဇူးကြီး ပါပေါ့။ မစောကလည်း သူ့ ယောက်ျား အတွက် ဂုဏ်ယူလို့ သူ့ကိုယ်သူ ဖုံးဖုံးဖိဖိ နေပေး ရှာပါတယ်။
နောက်နေ့ မနက်လင်းတော့ စောစံ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ထုံးစံထက် နည်းနည်းစောပြီး လူစည်ကားနေပါရော။ ဟိုဝိုင်း သည်ဝိုင်း လှမ်းလှမ်းပြီး ပြောနေကြ တာကလည်း ကိုသာစိန် လွတ်လာပြီ ဆိုတဲ့ ကိစ္စပါပဲ။ ကိုစံလွင့် ကျေးဇူးကိုလည်း ပြောကြလေရဲ့။ မစော ကျေးဇူး မကင်းဘူး ဆိုတာလည်း အတွင်းသိတွေက တိုးတိုး တစ်မျိုး၊ ကျယ်ကျယ် တစ်ဖုံ ပေါ့လေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရိုးရိုး အေးအေး နေတတ်တဲ့ ကိုစံလွင်က မျက်နှာ မထားတတ်သလို၊ မဝင့်ကြွားတတ်တဲ့ မစောက လည်း သူ့ယောက်ျား အတွက် နည်းနည်းလေး ဖြစ်ဖြစ်တော့ ဂုဏ်ယူနေမိပါတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ခပ်ကုပ်ကုပ် ဝင်လာတဲ့ ကိုသာစိန်ကို တွေ့လိုက်ကြရပါတယ်။ အားလုံးကလည်း ကိုသာစိန်ကို အကဲခတ်နေကြပါတယ်။ ထင်ကြတာကတော့ ကိုသာစိန်ဟာ ကိုစံလွင်၊ မစောကို ကျေးဇူးတင် စကားပြောတယ် မှတ်တာပေါ့လေ။ ဒါပေမယ့် သူ့ထုံးစံ အတိုင်း ကိုသာစိန် က ဘယ်သူ့မှ သိပ်အရေး မလုပ်ဘဲ ထောင့်ကွေးက ခုံမှာ ထိုင်ပါတယ်။ ကိုစံလွင် ကလည်း သူကြိုက်တတ်တဲ့ လက်ဖက်ရည် ချိုပျစ်ပျစ် တစ်ခွက် သွားချပေးပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျေးဇူးပဲ ကိုစံလွင်ရယ် လောက်တော့ ပြောလိမ့်မယ် ထင်မိတာပေါ့လေ။ ဒါပေမယ့် ကိုသာစိန်ကတော့ မတုန်မလှုပ်ပါပဲ။ သူ့စိတ်ထဲက ကျေးဇူးတွေ တင်နေမ လားတော့ မသိနိုင်ဘူးပေါ့။ ဒါမှမဟုတ် ဒီကိစ္စဟာ ဆွေရေးမျိုးရေးမို့ ကျေးဇူးတင် စရာ မလိုဘူးလည်း ထင်ချင် ထင်မှာပေါ့လေ။ သူ့ နဂိုပုံစံကိုက ဒီလိုပဲ မပွင့်တပွင့် ဟာကို။ အဲ ထန်းရည် မမူးသေးခင် ပြောပါတယ်။ မူးရင်တော့ အော်ဆဲချင်ဆဲ၊ ဒါမှ မဟုတ် ထိုင်ရှိခိုးမှာ သေချာပါတယ်။
ဒီအချိန်မှာပဲ ဆိုင်ထဲကို ဆူဆူပူပူ အော်ဟစ်ရင်းနဲ့ လူတစ်စု ဝင်လာပါတယ်။ ကိုသာစိန်ရဲ့ ထန်းရည် သောက်ဖက် ဖိုးမောင်တို့ အုပ်စုပါပဲ။ ဆဲဖော်ဆဲဖက် တွေဆိုလည်း ဟုတ်ပါ့ပေါ့။
"ဟေး ဘော်ဒါကြီး"
"ဟေး ဆူပါမင်း"
"ဟေး သူရဲကောင်းကြီး"
စသဖြင့် ချီးကျူး အော်ဟစ်လာကြပါတယ်။ ဟုတ်ပါ့ ကိုသာစိန်ကို ပေါ့လေ။ သူတို့ အရက် စောစော သောက်လာကြပုံ ရပါတယ်။ ကိုသာစိန့် စားပွဲမှာ ဝိုင်းထိုင် လိုက်ကြပါတယ်။
"ညနေ ထန်းတောမှာ သူရဲကောင်းကြီးကို ဂုဏ်ပြုပွဲ လုပ်ရမယ်" သံသေး သံကြောင်တွေနဲ့ အော်ဟစ်ကြပါတယ်။ ကိုသာစိန်က "ကျုပ် မနေ့ကမှ အချုပ်က လွတ်တာ သောက်ဆံ မရှိဘူး"ဆိုတော့ "ဟာ ငါတို့က ဂုဏ်ပြုရမှာပါကွာ"တဲ့။ ဒီကြားထဲ "ရွှေမျိုး မျက်နှာမို့ လွတ်တာပါကွာ။ ဘယ်သူ့မှ ကျေးဇူးတင် စရာ မလိုဘူး" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကလည်း ဘယ်သူ့ဆီကမှန်းမသိ ထွက်လာပါတယ်။
ဆိုင်ထဲ ရှိနေကြတဲ့ သူ တွေက တအံ့တသြ ဖြစ်ကုန် ကြတယ်။ ဒီအချိန် ဒီအခါ ဒီဆိုင်ထဲမှာ ဒီစကားမျိုး ကျယ်ကျယ် လောင်လောင် မပြောသင့်ဘူး ဟုတ်လား။ တစ်ဆိုင်လုံး တိတ်သွားပြီး ကိုသာစိန် ဘာပြောမလဲ စောင့်နားထောင် နေကြတယ်။ အဲဒီ တဒင်္ဂမှာပဲ ဘယ်လိုမှ မထင်မှတ်တဲ့ ထောင့်ကနေ အသံတစ်သံ ထွက်လာ ပါတယ်။
ဘယ်လိုမှ မထင်မှတ်တဲ့ တစ်ရွာသူ မစောဆီက ဖြစ်နေတာမို့လည်း ပိုအံ့ သြရတာပါ။ ဘယ်တုန်းကမှ ဆွေမျိုးအုပ်စု တောင့်တဲ့ ဒီရွာမှာ စကား မဟဘူးတဲ့
မစော...။
"ဒီမယ် ကိုဖိုးမောင် ရှင်တို့ တယ်လည်း သတ္တိကောင်းပါလား။ ဘာသူရဲကောင်းလဲ၊ ဘာဂုဏ်ပြုမှာလဲ။ ဟင် ဟော့ဒီ ကိုသာစိန် အချုပ်ကျနေတုန်းက ရှင်တို့ သူ့ အိမ်သွားပြီး ဘကြီးဦးသာဖြိုးကို အကူအညီ ပေးဖူးသလား။
သူ့အမေ ရောဂါသည် ဒေါ်လေးဆယ်ကို အားပေးဖူးလား။ ကုန်ကုန် ပြောမယ်။ အမှုပတ်မှာ စိုးလို့ ကျုပ်တို့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တောင် လာမထိုင်ရဲဘူး မှတ်လား။ ကိုင်း အားတော့ နာပါရဲ့၊ ရှင်တို့ အုပ်စု ခုချက်ချင်း ကျုပ် ဆိုင်ထဲက ထွက်တော်မူကြပါ၊ ကန်တော့ပါသေးရဲ့"
တကယ်တော့ ကိုသာစိန်ရော ကိုဖိုးမောင်တို့ အုပ်စုပါ ဆိုင်ထဲက ထွက်မသွား ကြပါဘူး။ ကိုစံလွင်ကလည်း သူ့မယား မစောကို ဖျောင်းဖျ ပါတယ်။ မိတ်ပျက်မှာ စိုးလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်ဆွေမျိုးတွေ မဟုတ်လား။ အမြဲတွေ့ နေရမယ့် မျက်နှာတွေ မဟုတ်လား။ ပြီးတော့ ဆွေမျိုးတွေရယ်လို့ မျက်နှာစုံညီ တွေ့ကြ ရတာ ဆိုလို့ မနက်ပိုင်း ဒီ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်နဲ့ ညနေပိုင်း ထန်းတောရယ်ပဲ ရှိတာဟုတ်လား။
ဟုတ်ပါရဲ့။ မနက်ပိုင်း စောစံ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ လူစည်ခဲ့သလို ညနေပိုင်းမှာလည်း ထန်းတောမှာ ကိုသာစိန် ဂုဏ်ပြုပွဲဆိုပြီး လူစည်ခဲ့ပါလေရဲ့။
ကူညီခဲ့သူတွေရော၊ အမှုပတ်မှာ ကြောက်လို့ ရှောင်နေတဲ့ သူတွေရော၊ တရားလို ဘက်ကရော၊ တရားခံဘက်ကရော စုံလို့ပါပဲ။
သြော် ဆွေမျိုးတွေ ဆိုတော့။
သုမောင်
ဆက္ဖတ္ရန္>>>
.jpg)
